© 2023 by The Artifact. Proudly created with Wix.com

  • Instagram B&W

Donkere donderdag

March 16, 2018

 

Gisteren was een nare dag. Een dag die ik het liefst onder het tapijt wil vegen en nooit meer aan wil denken. Toch ga ik er over schrijven. Omdat we dit allemaal doen, de één wat minder dan de ander, maar toch. We zijn namelijk zo goed in het net doen alsof het goed gaat. Negen van de tien keer denk je dat je dat doet voor je omgeving maar dat doe je toch echt door en voor jezelf. 

 

Op 15 februari had ik een hele mooie dag als tweedejaars van het jaarprogramma van 365dagensuccesvol. Zo veel mooie nieuwe inzichten; een hoop belemmerende overtuigingen opgeruimd.  Op en klaar, dacht ik. Ik kan verder met de rest van mijn leven. De volgende dag werd ik wakker; mijn maag voelde wat raar aan en mijn schouders deden pijn. Ik weet nog dat ik dacht dat het geen stress kon zijn. Immers had ik zo veel opgeruimd en verwerkt. En had ik zo veel rust en tijd om alles aan te gaan, vond ik.

De weken erna werden mijn klachten steeds erger. Pijn in mijn maag, soms heel misselijk en mijn hart voelde ik bonzen. Veel hoofdpijn en soms zo moe. Maar stress kon het niet zijn, had ik besloten dus moest het wel een lichamelijke oorzaak hebben. Internet is dan je grootste vijand want nou..dit kon wel eens een te hoge bloeddruk zijn of nog erger, hartproblemen. De tijd ging voorbij. Het verbaast mij nog waartoe ik in staat was, desondanks de hoogspanning waaronder ik mijzelf en mijn lichaam had gezet. 

Gisteren escaleerde het, of ik, liever gezegd. Ik kon amper meer praten, trilde als een bezetene en was doodsbang. Ik kreeg mijzelf niet meer rustig. Ergens had ik nog een slim werkende hersencel en ik belde mijn huisarts. ('Alleen bij zeer dringende spoed....' zei de stem op het bandje. Ben ik dat? Zeker weten?) Voor mij was het toch spoed, dus ik bleef hangen. Ik mocht komen en ik ben samen met een buurvrouw ❤️ naar de huisarts gelopen. Oh ja, hoe weet ik niet maar daarvoor natuurlijk nog even mijn dochter opgehaald van school, mijn zoon geïnformeerd en hun vader gevraagd hen op te vangen. 

 

Conclusie: er is niets aan de hand met mijn bloeddruk, ook niet met mijn hart. Ik zat midden in een angstaanval. Ik kan het nog steeds niet geloven eigenlijk. Wat voor soort klachten ik had en hoe ze dus stress gerelateerd zijn. Ik had wel van alles in mijn hoofd besloten maar voelen is wat anders. Je weet wel: dat je hart ook snapt wat er gebeurd is en de tranen erover heeft kunnen laten. 

Achteraf is het zo duidelijk voor mij. Dat ik het echt kut vind dat ik aan mijn vader, die begin januari is overleden, niet kan vertellen hoe ik anders naar hem en bepaalde gebeurtenissen ben gaan kijken. Dat ik zijn lijden niet snap, hoe afgrijselijk ik het vond om daar getuige van te moeten zijn. Dat ik totaal geen veerkracht had toen mensen van links kwamen daarna terwijl ik ze van rechts had verwacht. Ik ging door, maar mijn hart was daar nog niet klaar voor. 

 

Dus nu zit ik op de bank. Met vlagen van schaamte. Stemmen die zeggen dat ik het wel beter had kunnen weten. In mijn hoofd maak ik afspraken met mijzelf hoe ik dit de volgende keer ga aanpakken...En ik vraag me af hoe ik mijn hart mee op reis kan en ga nemen? 

 

Suggesties zijn welkom. Wat al hielp, waren het gedicht van mijn zoon en de tekening van mijn dochter toen ik thuis kwam. (Zie foto) Wat een fantastische mensen heb ik op de wereld mogen zetten.

Ik spreek met mijzelf af dat ik nooit meer net doe alsof het goed gaat, maar voor mijzelf ga zorgen en hulp vraag. Als ik dat nou vaak genoeg ga doen, dan wordt het de norm. Dus normaal. Wat zal mij dat een stress schelen. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

 Dorothys MANIFAST

 

'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan.'

Pippi Langkous

Volg dorothy
  • Instagram B&W
 RECENTe blogs 

March 16, 2018

January 25, 2018

December 4, 2017

November 28, 2017

November 20, 2017

Please reload

 SEARCH BY TAGS: