© 2023 by The Artifact. Proudly created with Wix.com

  • Instagram B&W

Ik hoor je, papa.

January 25, 2018

 

Het is maandagochtend 8 januari 2018. Ik schrik wakker om 9.18 uur na een onrustige nacht. Het beeld van mijn letterlijk doodzieke vader kwam steeds langs. Na een minuut pak ik mijn mobiel en zie dat mijn zus een berichtje heeft gestuurd. Of ik kan komen want het lijkt snel te gaan met mijn vader. Ik app terug dat ik net wakker ben en richting Amsterdam kom. Op dat moment overlijdt mijn vader. 87 jaar nadat hij geboren is.

 

Ik heb even nagedacht of ik hier een blog over wil schrijven en met de wereld wil delen. Heel even. Want ik ben de laatste tijd er achter gekomen hoe weinig we hier over praten. Hoe weinig hier over te vinden is. Als je als volwassene een ouder verliest. Raar. Dus bij deze. Ik geloof in openheid, ik heb niets te verliezen. 

 

Zie, ik voel in eerste instantie opluchting. Want het proces van mijn vader zien dood gaan, vond ik naar. Hij had veel pijn. Hij werd een schim van zichzelf. Hij gaf zelf aan dat hij niet meer wilde, dat het goed was zo. Het duurde zo lang, naar mijn idee. Je hoopt dat iemand, hup, gaat in zijn slaap maar zo werkt het vaak niet. Dus ik ben opgelucht. Dat hij niet meer lijdt en ik dat niet meer hoef te zien. Ja, dat ook. Dat ik het niet meer hoef te zien. 

 

Ik voel ook verdriet. Ik heb geen vader meer. Maar in het verdriet voel ik ook dankbaarheid. Want ik neem afscheid van mijn vader en niet andersom. Ik ben dankbaar voor het leven dat hij mij gegeven heeft. Voor zijn lessen, waar ik echt niet altijd op zat te wachten. Voor zijn verhalen. Voor alles. En reken maar dat ik hem menig maal vervloekt heb, deze man uit het oosten van het land.  Uit dat deel van Nederland waar Dolf Jansen over gezegd heeft: 'Gevoelens zijn daar in 1990 uitgevonden.' 

 

Hij heeft bijvoorbeeld nooit gezegd dat hij van mij houdt. Knuffels kon hij niet ontvangen, laat staan geven. 

Ik verwijt hem niets, want ik weet waar hij vandaan komt. Ik weet wat hij heeft meegemaakt en wat hij heeft gezien. In welke tijdsgeest hij is opgegroeid. Juist daardoor heeft hij legendarische uitspraken gedaan. Ooit antwoordde hij op de vraag wat hij nou vond van het uitbreken van de Golfoorlog als volgt: (denk aan Overijssels accent)' Gewoon blijven ademhalen.' Een beter advies is er niet. Want had het zin destijds om er verder nog wat van te vinden? 

Als iemand het ook maar in zijn of haar hoofd haalde om een volk, geloof of überhaupt mensen over één kam te scheren, werd mijn vader driftig. Daar moest hij niets van weten. Toen ik vroeg waarom hij daar zo fel op was, zei hij: 'Daarvoor heb ik te veel voor (mensen) gezien.' Zo mooi!

 

Nu de crematie van mijn vader achter de rug is en er iets terugkomt van het normale leven, denk ik verder na over zijn lessen. Er is er één die steeds weer in mijn hoofd te voorschijn komt. Mijn vader had eigenlijk zeeman willen worden. Dat heeft hij nooit gedaan omdat, zoals hij zelf heeft gezegd: 'Het allemaal anders is gelopen.' Ik weet ook nog dat hij niet blij was (heel zacht uitgedrukt ;-) ) met zijn werk, en dat hij vond dat je het beste je eigen baas kon zijn.  Ik hoor je, papa. Ik vind het doodeng maar ik ga er voor. Ik heb het geloof in vrijheid natuurlijk niet van een vreemde. 

Dus tijd om de haven waar ik de laatste tijd veilig in lag, te verlaten en het ruime sop te kiezen.* Ik ga verder waar mijn vader was gebleven. 

 

Wordt vervolgd. Punt. 

 

*Wat? Of dat letterlijk is? Nee joh...hele mooie metafoor!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

 Dorothys MANIFAST

 

'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan.'

Pippi Langkous

Volg dorothy
  • Instagram B&W
 RECENTe blogs 

March 16, 2018

January 25, 2018

December 4, 2017

November 28, 2017

November 20, 2017

Please reload

 SEARCH BY TAGS: