© 2023 by The Artifact. Proudly created with Wix.com

  • Instagram B&W

Wat de uil zei...

November 20, 2017

 Afgelopen zaterdag was ik samen met een vriendin naar een introductie seminar van 365dagensuccesvol. Als deelnemer van het jaarprogramma mocht ik mensen meenemen. Nee, ik heb mij niet verveeld ook al ken ik de methodiek inmiddels. Sterker nog, ik werd herinnerd aan iets waar ik al een tijd mee worstel. 

Want het stond genadeloos op een groot scherm 'Kies je omgeving.'  Want je bent je omgeving; de som van alle mensen om je heen.  En daar zit voor mij een grote angel, een steen in mijn maag waar ik niet goed mee om weet te gaan.

 

De vriendin weet van mijn worsteling en we hadden er een gesprek over. 'Zou je het zeggen, als ons contact niet meer werkt?' Ik keek haar aan en zei: 'Ik weet dat wij kernwaarden hebben die overeenkomen, de dynamiek voelt zo tussen ons, dat we daar dan een gesprek over hebben. ' Eigenlijk hadden we dat dus al. Zonder je het hele verhaal over kernwaarden* te vertellen; het scheelt als je dezelfde dingen van nature allebei hebt. Behulpzaamheid, humor en altijd op zoek naar nieuwe inzichten zijn drie van mijn vijf kernwaarden die wij min of meer allebei hebben. Verder heeft ze voor mij aanvullende kwaliteiten. Zonder haar had ik nu anders helemaal geen inkomen gehad. (Dank, dank, dank!)  Vooral het altijd willen ontwikkelen, allebei op onze eigen manier, werkt heel fijn in deze vriendschap. 

 

Maar dat is deze vriendschap en ik twijfel over andere vriendschappen. Zo. Daar staat het. Niet omdat men moet gaan doen, wat ik doe. Maar ik heb gekozen voor een pad. Waarvan niet iedereen begrijpt waarom dat ik dat pad gekozen heb. Keihard als ik kan zijn voor mijzelf, vind ik dat ik dat ik het alleen moet kunnen, maar ik blijf een mens. Ieder mens vindt het fijn als iemand je begrijpt, je stimuleert en aanmoedigt. Ik vind mijzelf ook steeds een minder goede vriendin. Ik kijk, voel me anders in mijn leven en word steeds stiller. En dat vind ik niet de bedoeling in een vriendschap. 

 

Maar wat doe ik dan nu? Hoe zeg je dat je twijfelt over een vriendschap? En hoe zeg je dat dan? Kak, deze mensen zitten in mijn hart. 

 

Ik werd vanochtend weer wakker met veel spanning. Al mijn gedachten die ik hier over heb, schieten direct in mijn maag en schouders. Ik stagneer in keuzes maken, in verder gaan met alles wat ik in het afgelopen jaar ontdekt heb. Ik hang te hangen in mijn hoofd. Ineens dacht ik aan een post van vrouw&verbinding. Met een plaatje van een uil en zij had daaronder de tekst gezegd: 'Wat zou de wijze uil voor antwoord geven op jouw vraag?' Het is best maf, maar het werkte. Omdat ik minder in mijn eigen vicieuze gedachtencirkel bleef zitten...

 

Hoe kwetsbaar ook, hoe eng ik het ook vind; ik ga gesprekken hierover beginnen. Omdat dat ook vriendschap is. Juist dat is vriendschap. En de wijze uil zei ook nog dat door deze gesprekken wel eens hele mooie dingen kunnen gebeuren. 

 

Dank je, uil. Wat voor antwoorden ga je aan andere mensen geven?  

 

*Tijdens het jaarprogramma leer je eigen kernwaarden kennen, waardoor je snapt waarom je met sommige mensen niets hebt, en met anderen wel. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

 Dorothys MANIFAST

 

'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan.'

Pippi Langkous

Volg dorothy
  • Instagram B&W
 RECENTe blogs 

March 16, 2018

January 25, 2018

December 4, 2017

November 28, 2017

November 20, 2017

Please reload

 SEARCH BY TAGS: