© 2023 by The Artifact. Proudly created with Wix.com

  • Instagram B&W

#MeToo én een stap verder

October 18, 2017

 Als iets massaal is, duik ik meestal weg. Ik vind dat niets, al mijn hele leven lang. En omdat het mij verder niet belemmert, heb ik ook niet nagedacht waarom dat zo is. Sterker nog, ik denk dat mijn afkeer mij juist verder heeft gebracht door andere keuzes te maken dan de meeste mensen doen. 

 

Dus bij het #MeToo verdween ik in eerste instantie ook in mijn eigen oerwoud, zoals ik dat zeg. Een coach zei laatst: 'Je kijkt en denkt dan 'fuck you all, I'm out of here'. Correct. Toen ik het zo vaak langs zag komen, werd ik onrustig. Ergens wist ik wel dat geen enkele vrouw hier aan ontkomt, en dat we het alleen hebben over dat ons dat overkomt, maar dat we de verantwoordelijkheid niet zo snel neerleggen bij een dader. Ik zeker niet. Ik heb een aantal ervaringen van seksueel ongewenst gedrag. Door het #MeToo ben ik er wel achtergekomen dat ik mijzelf de schuld gaf, of simpel een gebeurtenis negeerde, wegstopte. Omdat niemand het over de daders had. Of omdat ik hoorde: 'Zo zijn mannen nou eenmaal.' 

 

Er wordt wel eens gezegd dat je bevriest, vlucht of vecht als het te heet onder je voeten wordt. Ik vecht eerst en vlucht daarna. En ik heb door die ervaringen wel een attitude gekweekt waardoor menig man op afstand blijft. Want hoe zeer ik ook geloof, dat ik mijzelf kan helen, met behulp van anderen; deze ervaringen zijn mij niet in de koude kleren gaan zitten. Als ik het gevoel omschrijf...je voelt je naakt met je kleren aan. Heel kwetsbaar en machteloos. Alsof je ziel genegeerd wordt. Ik hoef dat echt niet nog een keer mee te maken. Dus ik hou je op afstand. De goeie gruwelijke grap is dat ik van sommige mannen wel eens het verwijt heb gekregen 'dat ik mij verbaal gedraag als een man'. Agressief dus. Top, dat je dus vind dat je eigen soort agressief is? 

 

Kijk, dat doe ik dus: ik haal je neer voordat je mij geraakt hebt. Het helpt me niet. Want natuurlijk wil ik ook naast iemand bijzonder door het leven. Met liefde. Heel veel liefde graag. Maar als je me in een chat gesprek na twee minuten vraagt, terwijl ik je nog nooit heb gezien, om een foto van mij in mijn BH, durf ik niet te zeggen dat ik de vraag ONGEWENST vind. Ik laat je niet weten dat je mij dan raakt, maar zeg dan 'Stel, we zitten in de trein, we maken een babbeltje en na twee minuten vraag je of ik mijn trui omhoog wil doen, zodat je mijn BH kan zien, denk je dat ik dat dan zou doen? Zou jij dat dan ook vragen?' Oh en ik weet dat sommige vrouwen dat wel doen hoor. 'Dat is toch wat ze willen.' 'Ik moet niet zo preuts zijn.'  Ik ken de hersenkronkels wel. 

 

Stapje voor stapje laat ik mijn houding los. Ik vind het heel eng, de kwetsbaarheid te voelen en te tonen. Het risico dat ik weer een nare ervaring mee maak, is groot, denk ik. Maar ik wil dit. Ik wil mijzelf zijn en kunnen en mogen voelen wat ik voel. Ik heb namelijk geen directe oplossing. Ik weet wel een vraag die je jezelf kan stellen als het gaat om het benaderen van vrouwen én mannen. Daarvoor hoef je geen kinderen te hebben, alleen wat inlevingsvermogen. 'Zou je willen dat iemand dat bij jouw dochter of zoon doet?' Of 'Zou je willen dat je dochter of zoon dit ook doet?'

 

Kleine vraag, met groots effect. Liefs. 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

 Dorothys MANIFAST

 

'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan.'

Pippi Langkous

Volg dorothy
  • Instagram B&W
 RECENTe blogs 

March 16, 2018

January 25, 2018

December 4, 2017

November 28, 2017

November 20, 2017

Please reload

 SEARCH BY TAGS: